Ey Kalbim, durul!
Nedir bu telaşın, bu bitmez sorgun?
Bir gölge misali, bir sis perdesi.
Belki bir umut var, saklı derinde,
Belki de yok oluş, bir son nefeste.
Hangi yola varsam, bir bilinmezlik,
Aşk mı, hüsran mı, bir muamma sanki.
Her adımda bir risk, her seste şüphe,
Bu belirsizlik, ruhuma bir işkence.
Yine de yürürüm, kaderim bu benim.
Sis dağılır mı bilmem, açılır mı yolum?
Belki bir ışık belirir, aydınlatır önüm.
Yoksa karanlık mı kalır, sonsuza dek bu halim?
Bu karmaşa içinde, kaybolmuş biriyim,
Bir çıkış yolu ararken, tükenen nefesim.
Beklemek mi, savaşmak mı, ne yapmalıyım bilemedim.
Bir ihtimal daha var, belki de her şey boşuna,
Belki bu arayışım, sadece bir oyalanma.
Ama yine de umutvarım, bir mucize beklerim,
Sisli ihtimaller içinde, yolumu bulmayı dilerim.
Çünkü inanırım ki, her karanlığın ardında bir aydınlık gizlenir.
Belki de o aydınlık, benim için çok yakındadır.