Sandıktan çıkan o sarı yaprak,
Geçmişin tozunu üfler yüzüme;
Bir zamanlar ne çok şey saklayarak,
Tutunmuş hayata inatla gülüme,
Şimdi bir hâtıra, silik bir iz,
Solmuş renkleriyle anlatır bizi.
O yıllar sanki birer rüyâ idi,
Gülüşler, gözyaşları hep bir arada;
Kaybolan bir aşkın belki de yâdı,
Saklıdır o resmin her bir kenarında,
Zamanla sararmış, kırılmış artık.
Her çizgi bir hikâye fısıldar,
Yüzlerdeki çizgiler gibi derin;
Hatırlatır o eski diyarları,
Gözümde canlanır bütün şehir.
Sessiz bir çığlık.
Solgun bir hüzün,
Yüzümde beliren.