Perondayız;
Ümidin yersiz telaş,
Vakit tamam.
Tren gelmez, biliyorsun aslında,
Her siren sesi, bir avuntu nafile.
Çay soğuk, sigara dumanı,
Geçmişin hayaletleri kol gezer vagonda.
Saatler durmuş, takvimler yırtık,
Belki de hiç gelmeyecek o beklenen.
Unut artık.
Yüzler tanıdık, hikayeler muğlak,
Herkes bir yolun sonundaymış gibi,
Sessiz bir çığlık.
Yalnızlık orkestrası.
Yeter artık.
Kalk gidelim buradan,
Başka bir yola,
Belki de döneriz.
Kim bilir?