Şiir ne uzun yolmuş
Yalnızlık öğretti bana
Başta gece
Şehirde kayıp ışıklar yakarak ufkumdan…
Onlar fısıldadılar bana çocukluğumdan
Yıldız olup göğe uzanayım diye…
Bu öyle bir histir ki
Hem dert ortağı olacaksın, hem yabancı…
Ve içimin boş sayfalarına yazdığım o şarkı değil,
karşı rüzgar…
Yalnızlık büyüttü beni sessiz sedasız
Gine o avutacak beni düşle
Fısıldaşırcasına…
Sonsuzluğun aynasında gördüğüm suret
Ne kadar da yabancı, ne kadar da tanıdık
Bir arayış, bir bekleyiş, bir kaçış
Hepsi iç içe, hepsi karmakarışık
Yüreğim bir serap, gözlerim bir deniz
Kaybolmuş bir gemi, rotasız, pusulasız
Yıldızlar şahit oldu düşüşüme
Gözyaşlarım sildi gölgemi
Sessizliğin sesi yankılanır içimde
Her nefeste bir çığlık, her bakışta bir veda
Yapayalnızım bu evrende, bu hayatta
Bir yıldız tozu, bir anlık parıltı sadece
Beklerim belki bir gün, biri beni anlar
Unutulmuş bir masal gibi
Sonsuz bir boşlukta…
Bir yanıt yazın