Ben yenilmiş kalpler için bir mabetim
Sığınak, yorgun ruhlara bir nefes
Kimsesizliğin koynunda büyümüşüm.
Her darbede biraz daha taşlaştım
Her ihanette yeni bir duvar ördüm
Çekildim içime, derin bir kuyuya.
Aşk bir seraptı, gördüm çöllerde
Umut bir yalandı, duydum rüzgarda
Sözler uçtu gitti, kaldı acı hatıra
Ve ben, yalnızlığın bestesini çaldım.
Gözyaşlarım dindi, kalbim buz tuttu
Sessizliğim yankılandı evrende
Yine de bekledim, bir mucize belki.
Belki bir gün gelir, güneş doğar içime
Belki bir el uzanır, karanlığıma
Belki bir sevgi yeşerir, ta derinlerde
Ama bilirim, her sevda bir sınavdır
Ve ben, bu sınavdan geçemedim henüz
Yenilmiş kalplerin, yalnız mabediyim.