Söz uçtu, yazı kaldı,
ne kalacak bizden sonra,
kim bilecek adımızı?
Bin yıllık el yazması gibi,
saklarım seni içimde,
kelimelerin arasında,
cümlelerin kıvrımında,
unutulmuş bir dilde,
hiç okunmamış bir kitapta.
Keramet aradım gözlerinde,
çözülmemiş bir bilmece gibi,
satır satır okudum yüzünü,
her kırışıklık yeni bir hikaye,
her bakış bir şiir,
sessiz bir fısıltı,
yarım kalmış bir hece.
Yazgı yorgunu bir kalemim şimdi,
seni yazmaktan usandım,
ama yazmaktan da vazgeçemem,
çünkü sen benim kerametimsin,
tekrar tekrar yazdığım,
bitmeyen romanım.