Yazdan kalma bir yüz taşıyor şimdi,
Eylül’de açan çiğdem gibi;
Sonra her gün soldu, soldukça da
Yüzünde bir hüzün belirdi sessizce.
Hatıralar oldu şimdiki hisler;
Denizden süzülen gün batımı rengi,
Çok kırgın bir kalbin ortasından,
Uzaklarda bir umut.
Sessizce akıyor zaman
Kederlendiği anlarda sesi titriyor,
Keşke yalnız bunun için dinleseydim onu.
Bir kırık ayna yansıması gibiydi,
Ayrılık rüzgarıyla savrulduk,
Anılar kaldı sadece.
Yaralı bir kuş misali çırpınıyor yüreği,
Kimse anlamıyor içindeki fırtınaları,
Yalnızlığın koynunda teselli arıyor,
Gözlerinde biriken yaşlar dindiğinde,
Yeniden doğacak bir umut beliriyor.
Yüzünde silinmeyen bir iz kaldı.
Şimdi yoksun ve sensizim
Sanki hiç olmamışız gibi.