Aynalara küsmekten geliyorum, dedi Arda,
Sanki bir yalanı bin kere tekrarladı.
Onlar ki, suretlerdi, eksik ve kırık,
O kadar siliktiler ki, ben unutuldum.
Ben, yani Arda, her türlü sırrın bekası,
Daha hiç tamamlanmadım.
Biri olsun “Arda!” diye fısıldamadı hiç.
Arda!
Diye fısıldamadı ki, dönüp kendime bakayım.
Ve içimdeki paslı, küflü bir sesi susturayım.
Ceplerimdeki yırtık umutları atayım.
Sonra bir güzel aynalardan kaçayım.
Ben size anlatmadım mı?
Evet, aynalara küsmekten geliyorum.
Sanki niye ben hep oradan geliyorum.
Kederli, yaralı aynalara
Küsmekten…
Bilmiyorum.
Bilmiyorum, bilmiyorum.
Ben, yani Arda, Can mı dedim? Hayır, Arda.
Bazen karıştırıyorum.