Şehir ışıkları sönerken alnında
Bir hasret büyür, kirpiklerinden sızar.
Yalnızlığın rüzgarı eserken teninde,
Bir arayış başlar, yüreğinden azar.
Dokunduğun her şey bir anı kesiği,
Geçmişin izleri silinmez, kalır.
Tenin incisi, kırık bir veda türküsü.
Aynada gördüğün yabancı bir suret,
Kime ait bu hüzün, bu yorgun bakış?
Kendinden kaçarken bulduğun nihayet,
Bir boşluk, bir suskun çığlık, bir yakarış.
Zamanın acımasız eli değmiş sana,
Her çizgi bir hikaye, bir yaşanmışlık.
Tenin bir harita, kaderin izi.
Yine de gülümse,
Yine de umut et,
Belki geçer.