Sesim kısılsa da içimde yankılanır
Kalbimde büyüyen, dindiremediğim feryat
Dudaklarımda titreyen, haykıramadığım adın
Yüzümde solgun bir gül, içimde kopan tufan
Gözlerimde saklı, bir ömre sığmayan acı
Yalnızlığın soğuk nefesi ensemde
Kaybolmuş umutlarım, birer birer sönüyor
Anılar bir bıçak gibi saplanıyor her nefeste
Yüreğim kan revan, gözyaşlarım sel oluyor
Sensiz geçen her gün, bir işkence bana
İçimde büyüyen çığlık, dışarı çıkamıyor
Sessizliğim bir zırh gibi sarıyor beni
Kimse duymuyor feryadımı, kimse anlamıyor
Gözlerimdeki hüznü, kimse göremiyor
Yüzümdeki sahte gülümsemeyle avunuyorum
Her gece yastığıma sarılıp ağlıyorum
Yarınlar yokmuş gibi, yaşamaya çalışıyorum
Sensizliğin acısıyla, her gün biraz daha ölüyorum
Unut beni artık
Ben unutamıyorum
Bu acıyla yaşamaya mahkumum
Çığlıklarım yankılanır duvarlarda
Yüreğimdeki yangın hiç dinmiyor
Gözyaşlarım bir nehir gibi akıyor
Sensiz geçen her an, bir azap benim için
Rüyalarımda bile seni arıyorum
Umutsuzca, çaresizce bekliyorum
Sessizliğin çığlığıyla yaşamaya çalışıyorum