Sislenen ve hep sislenen
bir şehir kadar kayboluyorum şimdi
yanlış ışıklar vuruyor kaldırımlara
yanlış ve soğuk yüzler beliriyor
Gözlerimde yorgun bir vedanın izi
Suç ve sessizlik kadar aradığım
ne kaldı bende, bilmiyorum
uzanıp susmak istiyorum kendime
ve saklanmak o yabancı suretin
sislenen sokaklarına
Bir umudu unuturum be kahırdan
gölgeler ekerim çelik grisi
uçurum kadar bir yabancılık
yaratırım kendime, bırakırım
Anısı yoktur küçük aydınlıkların