Kirli bir fırça darbesi gibiydi sesin
tenime sürülmüş unutuluş rengi
belli ki gitmek en büyük meziyetin
Aynanın karşısında bir hiçliğe dönüşen
boyaların isyanı, ruhumun çığlığı
her fırça vuruşu yeni bir yara açarken
sende kaybolan benliğimin izleri
unutulmuş bir portre, solgun bir gülüş
Bir rüyanın solgun yüzüydü oysa
geride kalan renksiz bir palet sadece
yabancı bir portre, silinmiş bir düş