Gözlerim dalar gider uzak bir anıya,
Şehrin gürültüsü diner, kalbimde bir sızı.
Unutulmuş bir bahçede yankılanır fısıltısı,
O çocukluk, o saflık, kaybolmuş masumiyet,
Şimdi sadece bir hayal, bir solgun hatıra.
Beton yığınları arasında sıkışmış ruhum,
Arar o kırık dökük salıncakta geçen günü,
Toprak kokusunu, güneşin sıcaklığını özlerim,
Yüzümde beliren tebessüm, bir anlık teselli,
Belki de şehirde kaybolan sadece ben değilim,
Herkesin bir umudu var, saklı bir köşede,
Şehrin karmaşasında yitip giden değerler.
Yapayalnız hissederim kendimi bu kalabalıkta,
Herkes bir telaş içinde, bir koşuşturmaca,
Kimse durup dinlemez kalbimin sesini,
Oysa ne çok şey anlatmak isterdim onlara,
Anlatmak isterdim çocukluğumun masumiyetini,
Doğanın güzelliğini, hayatın anlamını,
Şehrin sahte ışıklarına kanmamalarını.
Yine de umut var içimde,
Belki bir gün dönerim o bahçeye,
Belki bir gün yeniden bulurum kendimi.