Ahmet Bey hala unutmaya direniyor.
İstanbul boğazında bir çay, bir sigara,
dünü yarına bağlamaya çalışıyor.
Ne mümkün, o gemi çoktan kalktı.
Yelkenleri yırtık, umutları duman,
hatıralar birer birer batıyor derinde.
Ahmet Bey hala direniyor, yalnız ve yorgun,
bir vedayı hazmetmeye çalışıyor.
Evet, o da yorgun, kent gibi, ülke gibi.
Beton yığını kalbinde bir sızı,
her köşe başında bir anı saklı.
Yüzünde çizgiler, dilinde küfür,
o da biliyor, her şey değişti.
Yazın üç sütun üstüne, küçük harflerle:
Ahmet Bey hala bekliyor.
Hem unutmak, hem hatırlamak için.