Gördüm o yarım kalmış hikâyeyi, gördüm, gördüm,
Karanlıkta saklanan bir umutla,
Sessizce fısıldardı kırık dökük düşleri,
Duydum o kayıp sesleri, duydum, duydum.
Yüzümde beliren o acımasız ifade.
Kaderini sorgulayan bir gölge gibiydi;
Çocukluğumun yankısı şimdi daha acımasız;
Yazsınlar umutların en zor zamanda geldiğini,
Bekçi, yalnızlığına yenik düşmüş bir sokakta.
Belki de bir anlamı vardı bu karmaşanın,
Belki de kaybolmak, yeni bir yolculuktu.
Düşlerimin ağırlığı altında eziliyorum.
Gözlerimde beliren o tuhaf ışık seli;
Her bir ışık huzmesi bir anı, bir pişmanlık;
Yazsınlar pişmanlıkların en çok geceye yakıştığını,
Belki de bir mucize bekliyordum,
Belki de sadece kendimi kandırıyordum.
Gecenin sessizliği, iç sesimin yankısıydı.
Unutulmuş bir melodinin notaları gibi.
Yüzleşme vakti.
Aynadaki yabancı kim?
Ben miyim?
Ortaoyunumuzun perdesi karanlıkta kayboldu.
Keşke yalnız bunun için unutabilseydim her şeyi,
Yine de bir umut var içimde, bir kıvılcım,
Belki de yeniden başlayabilirim,
Belki de her şey için çok geç.
Aynadaki yabancı hala bana bakıyor.
Ve ben sadece susuyorum.