desen ki akşamın sisi
durgun suda kırılan son gemi
desen ki kimsesiz meyhanelerde yanan ocağı
en yorgunu en çaresizi en yabancısı
yüzünü unutmuş olsun
sen ki erimiş mumda o titrek alevsin
aldırmadığın acımasız bir rüzgarın ortasında o
bildiğin çaresizliğin ellerinden tutmuşsun
desen ki kaybolmuşsun
yollar yalan yanlış uzayıp gidiyor
kendine karşı geliyorsun
bir yemin bir tövbe bir pişmanlık artık geçti
şimdi seni artık karanlıkta bir otel bekliyor
unutulduğun hatırlandığın bilinmediğin bir otel
bir yemin derken kadehte şarap bitti
sen yaşamaktan vazgeçtiğin zaman
erimiş mumda o titrek alev
kendini hiç ait hissetmiyeceksin
keyif senin
istersen talihini küflü aynalarla bir tut
ellerini yüzüne kapat
sabah akşam dün bugün diyerek
avut
bir yemin istersen şarap kadehleri gibi
nasıl ki kaybolmuşsun
devril
ve bitir düşlerini.