Çözülmez bir düğüm oldum yine:
dalgın, yorgun, hüzün.
Bir bakıyorsun ki
anlamsız bir telaş içinde, kayıp bir oyuncak gibi koşturuyorum bugün,
sonra bir de bakıyorsun ki
ağzımda küflenmiş bir melodi gibi sessiz bir suskunluk
sabahtan akşama kadar aynada kendime bakıyorum ertesi gün.
Ve beni delirtiyor büsbütün
kendime karşı duyduğum yabancılık
ve pişmanlık…
Dağılmış bir yapboz oldum yine:
dalgın, yorgun, hüzün.
Yine her seferki gibi suçluyum.
Neden yok,
olması da mümkün.
Bu yaptığım iş utanç
felaket.
Fakat engel olamıyorum
kendime kızıyorum
beni anla…
Tutulmaz bir hayal oldum yine:
dalgın, yorgun, hüzün.
Kendime bile yabancı,
beni affet.