1988’de büyüdüm
büyüdüğüm sokaklara yabancıyım şimdi
geri bakmayı pek sevmem
on yaşında ilk hayal kırıklığı tadıldı
otuzunda koca bir şehirde yalnızlık dersi
ve yirmisinden sonra hep arayış içindeyim
kimi insan kuşların kimi denizlerin dilini çözer
ben hayallerin
kimi insan ezbere bilir aşk şarkılarını
ben pişmanlıkların
yüksek katlı plazalarda çalıştım, bodrum katı stüdyolarda da
tok da gezdim, günlerce kuru ekmeğe talim de ettim
yirmisinde vazgeçmemi söylediler
otuz sekizimde başarı ödülü vermeyi düşündüler
vazgeçtiler
yirmi altımda bir günde yazdım en iyi şarkıyı
kırk ikimde sustum, yıllarca konuşmadım
Rüzgarı dinledim, denize baktım uzun uzun
hiçbir şey anlamadım
birkaç film izledim, biraz kitap okudum
tekrar denedim
sevdiğim kadınları her şeyden çok kıskandım
biraz da kendimden
söyleyemedim sevdiğimi çoğu zaman
sustum içime
çok içtim, sigara da içtim
yine de hayattayım işte
başkalarının yalanlarına karıştım bazen
kendi yalanlarımla da yüzleştim
ama hiç kimseyi bilerek incitmedim
bindim otobüse, metroya, taksiye
çoğu binemiyor
konsere gittim, tiyatroya
çoğu gidemiyor
kalabalığa karıştım, yalnızlığı seçtim
çoğunluğun gittiği yerlere gitmedim çoğu zaman
camiye, kiliseye, sinagoga
ama fal baktırdım birkaç kere
şiirlerim az okundu, şarkılarım tutmadı
ama ben yazdım
kalp krizi geçirmedim henüz
geçirmem de şart değil
başkan filan olacağım yok
istemem de zaten
ama aşık oldum kırkıma yakın
sözün kısası dostlar
bugün şehrin ışıklarında kaybolsam da
bir şeyler yaptım diyebilirim
ve daha neler yaparım
kim bilir.