Yine bir akşamüstü telaşı bu
Kendime dönüyorum aynalardan
Bir yudum yalnızlık belki de
En derinlerde sakladığım, unutmak istediğim ne varsa
Birer birer çıkıyor su yüzüne, direnmeden
Sanki bir anlaşma yapmışlar, beni köşeye sıkıştırıyorlar
Geçmişin hayaletleri, pişmanlıkların ağırlığı
Yüzüme bir tokat gibi iniyor her biri
Kabullenmek zorundayım, kaçış yok
Biriken tortular, yılların kiri
Arınmak mümkün mü bunlardan
Yoksa hep benimle mi kalacaklar
Yüzleşmek gerekiyor, biliyorum
Ama nasıl başlayacağımı bilemiyorum
Belki de affetmek gerekiyor, kendimi
Başkalarını affettiğim gibi, kolayca
Ama bu sefer daha zor, daha karmaşık
Her bir yara izi, geçmişin birer nişanesi
Onları silmek değil, anlamlandırmak gerekiyor
Belki de arınmanın yolu buradan geçiyor
Kendimi olduğum gibi kabul etmek
Ve geleceğe umutla bakmak.