kül rengi sabahların ortasında
yüzüne düşen gölgeleri sayar durur
her uyanışında
geçmişin aynasından sızan bir ışık huzmesi
unutulmuş bir söz gibi
derin bir sızıdır, unutmanın ağırlığı
taşıdığı her çizgi, bir anıya tutsak
yaşadıkça çoğalır, yüzündeki aynalar
sessiz bir çığlık gibi yankılanır
ruhun derinliklerinde saklı kalmış
yaralı bir kuş misali
sanki zamana meydan okur gibi
kaçıp kurtulmak ister
ama yüzündeki aynalar bırakmaz peşini
anlatır her şeyi, saklamaz hiçbir şeyi
gözlerinin ışıltısı bile bir itiraftır
dudaklarında bir tebessüm belirir
hafiften
her kırışıklık bir hikaye anlatır
acı tatlı hatıraların izleri
bir ömür boyu taşınan
yüzündeki aynalar, birer zaman tüneli
geçmişe açılan kapılar gibi
yüzleşme vaktidir, kendinle barışma anı
her aynada yeni bir sen belirir
yüzünde biriken tüm hüzünleri
silmek istercesine bakar aynaya
derin bir nefes alarak
yüzündeki aynalar, birer kader çizgisidir
değişmeyen, silinmeyen bir gerçek
kabullenmek gerekir, yüzdeki aynaları
yaşamın ta kendisidir, yansıyan her şey
ve artık kabullenmiştir
yüzündeki aynaları