kıyısız bir mecra hülyası
paslı zincirler
kancalar yare derin
vuslatlar yorulur duyulmaz
vakitlerden mavilik
derya-yı hayaldi ömür serilmiş
pusulalar tetikte
Atlantis’in kayıp şehirlerinde veda buseleri
dünyanın onuncu rengiydi yedi kıta insandan ayrı
yeşil bir bahardı sanki dünya kadar derin
ve küçücük bir hüzün kadar
bu işten en çok usananlardır dervişler
aşkı arama zemininde
dünyevi bir figandı en acemi tebessümü
zordu çünkü bir oluru anlatmak inanmak istemeyene
sınırlar çizildi ortadan
sessiz bir sabah ayazının ortasında
bir deste günahkara kaldı yıpranmış miras
ve sonuncunun mirası çaresizliği oldu