Öyle sessiz solmuşum ki
vuslatın ırmağında boğulmaktan
küflü bir yalnızlık kokusu yayılıyor
bütün benliğime
sonra bir mezarlığa dönüyor içim
Bu yarım kalmış düşlerde
acımasızca hatırlatıyor bazen
umutların ve özlemlerin pasını
tırmalıyor kanatırcasına ruhu
ölüme susamış bir cellat
Hayatımın anlamı kayboluyor
sessizliğin çığlıklarında
Uçsuz bucaksız bir karanlık
örtüyor gözlerimi
kül oluyor yavaş yavaş
Işık ver bana bakayım
can suyu verir gibi kuruyan bir dala
hayatın bütün renklerini
ser gözlerimin karanlığına
yoksa hiçliğin girdabında kaybolacağım
Kederin her zerresinden
çaresizliğin düğümlerini örüp
işledim yaşamın kumaşını
şimdi süslemek istiyorum
ölümün soğuk duvarında umudu