İnançsızlık sardı ruhu bir an.
Sisli bir sabah, kayıp bir zaman.
Yüzlerde solgun bir hüzün.
Umutsuzluk, bir yara gibi kanar içimde,
Nereye gitsem, bu boşluk beni izler.
Hatıralar birer birer silinir zihnimde,
Geride kalan sadece anlamsız izler.
Belki de inanmak, bir kurtuluştu derinde.
Yabancılaştım kendime büsbütün.
Bir aynada kaybolan bir yüzüm.
Tanıdık sandığım tüm düşün.
Gözlerim arar, bir ışık, bir umut.
Karanlıkta kaybolmuş, yitik bir boyut.
Sessiz çığlıklar yankılanır boşlukta.
Belki de inanmak, bir sığınaktı uzakta.
Unutulmuş bir şarkı, çalınır buruk.
Şimdi anlıyorum, inancın gücünü yitirince.
Ruhum bir yaprak gibi savrulur rüzgarda.
Kayıp suretler belirir, birer birer önümde.
Arayışım bir ömür boyu sürecek olsa da.
Belki de inanmak, bir başlangıçtı yeniden.
Yeniden doğmak, küllerimden yükselmek.
Yitik zamanın suretinde, kendimi bulmak.