Ben böyle susup gitmeyecektim, yol uzun,
Bir iz bırakacaktım bu garip diyarda.
Coşkun denizler gibi ruhum taşar ancak,
Ben zaten hesapsız kitapsız bir avareydim!
Haykır! Kime, peki? Hani dert ortağı insan?
Yollar uzar gider, bir başıma, bir yavan,
Gözlerim hep ufukta, bir gemi bekler durdum;
Feryadımı artık içime gömdüm, sustum,
Her kelime bir yara, içimde bir yangın yeri.
Sonsuz umutlarla, hayaller kurdum.
Gönlümde bin bir arzu, bir fırtına dinerken,
Hiç iz bırakmadan, kayıp giden bir an gibi aktım.
Yoktur feryadımdan bu taş duvarlarda bir ses;
Inler içimde biriken hüsran bile derinden.
Özlemin kanatları kırık, savrulurum.
Gurbetin acısı sinmiş her yanıma,
Yitik limanlarda ararım kendimi.
Sessiz çığlıklarım yankılanır.
Ruhum bir göçmen kuş gibi,
Yabancı topraklarda…