Ey şafak sökerken içime işleyen şehir,
Yüzünde bin yıllık hüznün izleri var.
Her köşe başında bir anı gizlenir,
Kaybolan seslerin yankısı durulmaz.
Beton yığınları göğe yükselirken,
Ruhun derinlerde bir feryat eder.
Denizin kokusu maziyi getirirken,
Kalbimde bir sızı, bir özlem depreşir.
Eski taş sokakların fısıltısı diner,
Yeni binaların gölgesi çöker.
Bir zamanlar aşkla çarpan yüreğin,
Şimdi yalnızlığa demir atmış bekler.
Ey benim yitik İstanbul’um,
Sen de mi unuttun eski zamanları?
Yoksa bu değişen yüzün,
Bir yabancılaşmanın aynası mı?