Yitik Denge

Kök salmak isterken bu koca şehirde,
Bir tutam toprak aradım avuçlarımda.
Gökdelenler yükselirken gururla,
Unuttuk yeşili, toprağı, çiçeği,
Beton yığınları sardı dört bir yanı.
Yapayalnız bir ağaç gibi,
Rüzgarda savrulurken dallarım,
Bir inanç aradım tutunacak.
Yüzler maskelenmiş, kalpler yabancı,
Herkes bir koşuşturma içinde kayıp.
Beklentiler yorar ruhu derinden,
Gerçek sandığımız sanrılar büyür,
Kayboluruz yalanların gölgesinde,
Unuturuz kendimizi, kim olduğumuzu.
Bir denge kurmak gerek,
Doğayla, insanla, kendimizle,
Yoksa kaybolur gideriz.