Yılgın Bahçeler

Ne serüven, ne de düş atlası,
Ne de umut yıldızları;
Hep yılgın bahçeler
Büyüttük avuçlarımızda.
Sessiz, hayal kırığı baktığımız aynalardan,
Yazgılara sığındı inancımız.
Yüzler, anılar ve yalanlar…
Ama doğru muyuz?
Kirli, yeşerirse kalpte
Bir nefret, içtiği kinlerden
Açar yılgın bahçeler, solgun bir ırk.
Yeni umut ister, sulamak ister
Bizden ötedir.
Ulaştığımız her liman bir zindan belirdi
Paslı zincirler çözülmeyince.
Ve ne olur anlarsın
Ve güzeldir hayat…
Yaşanmayınca…