Biz ne zaman kaybetsek,
Acı tütün kokar ellerimiz
Ve siner en kuytu köşesine şehrin
Boynu bükük bir sitem sözcüğü
Biz ne zaman kaybetsek,
Zaman dolar boşalan kadehlere
Kaç kez susar ki bir yürek, haykırmak varken
Biz ne zaman kaybetsek,
Yalnız değilizdir aslında.
İçimizde küllenmiş bir umut türküsü,
Yeniden başlama arzusu
Yenik düşsek de hayata
Yarınlara dair yeşeren bir inanç
Bu yenilgi ertesinde
Şimdi burada açılabilseydin
Adımın son harfi gibi
Belki nisan yağardı nisan
Sen,
Yüreğini kiraya vermemiş aşklara
Senine boyuna yaşanmamış sen
Gerçeği rüyasından büyük sen
Bir gel-sen.
Biz ne zaman kaybetsek seni arıyoruz
Boğazımızda düğümlenen çığlıklarla
Biz ne zaman kaybetsek,
Yalnız değilizdir aslında.
İçimizde dinmeyen bir fırtına…