Bir çağ ki suretler henüz yazılmadı
Her bakış yeni bir keşif, her dokunuş ham
Yürekler birer tuval, henüz boyanmamış
Ruhlar birer mermer, henüz yontulmamış
Bekliyorlar o ilk fırça darbesini
Her sancı yeni bir renk, her sevinç bir ışık
Belki de bu yüzden bu telaş, bu arayış
Korkuyoruz kirletmekten o bembeyaz sayfayı
Ya da becerememekten o eşsiz güzelliği
Tarihe not düşememekten bir anıyı
Bir çağ ki her şey mümkün, her şey muamma
Belki de bu yüzden suskun bu şehir
Belki de bu yüzden ıssız bu meydan
Herkes kendi suretini arıyor derinlerde
Herkes kendi rengini bulmaya çalışıyor sessizce
Bir çağ ki yalnızlık en büyük yoldaş
Ve umut en büyük silah
Yazılacak daha nice destan var
Çizilecek daha nice portre
Ama unutmayalım ki her birimiz birer sanatkarız
Her birimiz kendi hikayemizi yazıyoruz farkında olmadan
Belki de en güzel suretler, en beklenmedik anlarda belirir
Ve en kalıcı renkler, en derin acılardan doğar
Bir çağ ki her şey bir başlangıç, her şey bir umut.