Bir heves vardı içimde, küllerinden doğan,
Umut gibiydi, yarına uzanan.
Hayaller kurdum, ulaşılmaz sandım,
Bir de baktım avucumda, bir zaman.
Coşku sel oldu, taştı içimden,
Gülümseme yayıldı, derinden.
Lakin zaman acımasız,
Neşeni de alıverir ansızın.
Yarına saklamak, en büyük kusur.
Bir an durdum, düşündüm, ne kaldı elde,
Coşkunun yerini sessizlik aldı,
Yarınlara ertelenen mutluluklar nerede?
Bir umut ışığı belirdi uzaklarda,
Kaybolan neşemi arar oldum,
Yarınlara saklanan coşkunun izinde,
Yeniden yeşerecek mi, beklerim sabırla.
Öyle ya,
Belki de yarına kalmaz,
Yaşamak gerek,
Bugünün coşkusuyla.