Yaralı Serçeler

I
Hangi düş kırıklığında
Saklarsın kendini benden,
Uçuşan tüy misali, nasıl ulaşayım!
Savrulmuşsun bir ıssız bahçede.
Bu kimin hüznü, der, seni tanıyanlar.
Benim hüznüm, diye, fısıltım yankılanır.
Bunca acıyı dindirir gülüşün
Kirpiklerin ıslanır beklemekten.
Bir gün uzakta görsem, ellerini
Tutamam içimde saklarım.
Sıcaklığını hatırlar da rüyalarımdan
Yalnızlığımsın sanırlar belki.
Sen orada, ben burada
Ayrı kıyılarda kalakalmış
Aynı denizde çırpınan kuşlar gibi
Vurula vurula yorulacağız.
II
Senin yaşadığın şehirde
Güneş daha parlaktır benimkinden,
Ağaçlar daha yeşil
Evler bile umutludur birbirinden.
Hikayeler daha canlı, daha kederli
Sabahlar daha dingin,
Sevgi alabildiğine yakın,
Hasretse sonsuz ovalar gibi;
Yollar bile daha coşkulu
Daha bitkin gelir gider.
Çocuklar bütün yaramaz
Yaşlılar büsbütün bilgindirler.
Kadınların sesi daha sıcak, daha tok
Erkeklerin bakışı, derinde,
Aşıklar bile daha tutkuludur
Doğup büyüdüğün şehirde.