Ekranların aydınlığı sahte bir şefkat sunar,
Parmak uçlarımla dokunduğum her yüz,
buzdan bir maske.
Bu gece, yalanlar kadar
çok kalabalığım.
Piksellerden sızan renkler,
boğazımda
bitmeyen bir algoritma.
Sanalda sana uzanmış sesim,
kalbim, gerçek bir dokunuş arıyor usulca;
neredeyim?
Umutlarım birer bildirim sesi,
gerçekleşmeyen düşler gibi kayboluyorlar.
Gözlerim yorgun, ruhum bir veri yığını
ve ben, bu karmaşada
kendimi arıyorum.
Belki de yalnızlık, bu çağın en acımasız
gerçeğidir artık,
yalnızım…