YALNIZLIK DURAĞI

Desem ki, şehirlerden bir gri yalnızlık çöktü
Kalabalıkların en yabancısı içimden geçiyor,
Sende arıyorum kaybolan gülüşlerimi
Unutulmuş şarkıları sende dinlemekteyim.
Senden öğrendim suskunluğun dilini
Hayallerin en kırılganını sende kırdım.
Sende yitirdim inancın cümlesini,
Desem ki sen benim için,
Umut kadar uzak,
Hasret kadar derin,
Yalan gibi acı bir şeysin;
Özlemimsin, kederimsin.
Desem ki…
İnan bana sevgilim inan,
Evimde sessizliksin, bahçemde hüzün;
Ve soframda zehirli şarap.
Ben sende kayboluyorum,
Sen bende hüküm sürmektesin.
Bırak ben anlatayım çaresizliğimi,
Gözyaşıyla, haykırışlarla, feryatlarla beraber.
Yıllardan sonra bir gün,
Şayet feryadımı duyamazsan,
Gözyaşımın, haykırışımın, feryadımın sesinden,
Bil ki unutmuşum.
Fakat yine üzülme müsterih ol,
Hatıralarda ezberletirim unutulmuşluğunu,
Ve neden sonra,
Tekrar hatırladığın gün yokluğumu bu şehirde,
Hatırla ki pişmanlık günüdür,
Yine sensizim, seni arıyorum.