Yalnızlığa Açılan Veda

Ben ezeli yaralar için doğmuş gibiyim,
Ne zaman bir umut filizlense içimde
Kırılmalı dalları, sönmeli ateşi.
Bir gölge gibi dolaşmalı yalnızlık peşimde,
En güzel anılar zehir olmalı birden.
Düşünceler alkol misali yakmalı beynimi,
Sarmalı karanlık, ruhumu zincirlemeli.
Bir ur gibi büyümeli içimde o his,
Her sevinç sancılanmalı, acı vermeli.
Her düş kırıklığı saplanmalı bir hançer gibi,
Yollara düşürmeli, savurmalı beni.
Eritmeli varlığımı o dipsiz kuyuda.
Huzur artık unutulmuş bir masal sadece,
Başlamışsa içimde o amansız fırtına,
Teselliyi aramak beyhude, ölüme yakın.