Şehir dedikleri beton yığınıdır
Bilmem ki ne zaman yeşertir beni
Bir umudum vardı insanlıkta oysa
Rekabetin zehri kurutur beni
Tükenmez dünyanın hoyrat nefesi
Onun için dinmez içimin sızısı
Boş gelir kalabalığın gürültüsü
Ne avutur ne de dindirir beni
Ayıptır ey insan zulümle yaşamak
İnsan olan insan yakar mı hayatı
Karanlık çökse de korkmazdım ama
Yabancı bir kalbin bakışı öldürür beni
Kördüğüm olmuş ruhumun derinlikleri
Bir ışık ararım, kaybolmuş izleri
Umutsuzluğun girdabında çırpınırım
Sanki sonsuz bir boşlukta sürünürüm
Nereye gitsem, kimseye ulaşamam
Yalnızlığın pençesinde kıvranırım.
Bir çıkış yolu, bir nefeslik hava yok mu?
Yabancılaşma Çığlığı
Tür:
Bir yanıt yazın