Yabancı Bir Tanıdık

Bir telaş gördüm, şehrin yorgun yüzünde;
Herkes bir yere koşar, kendi düşünde.
Ne bir selam, ne bir gülüş, ne bir hatır sorma;
Yabancılaştık mı biz, kendi yurdumuzda?
Eski dostluklar nerde, o sıcak sohbetler?
Kaybolduk mu yoksa, sanal suretler içinde?
Bir umut aradım, kalabalığın denizinde.
Yüzler tanıdık, ama gözler yabancı;
Herkes bir maske takmış, sahte bir inancı.
Bir dokunuş beklerken, buz gibi duvarlar;
Nerede kaldı insanlık, nerede o yaralar?
Sarılsak geçer miydi, bu derin yalnızlık?
Bir fısıltı duydum, uzaklardan gelen;
Belki de bir umut var, henüz sönmeyen.
Duyguların sesi.
Bir çocuk gördüm, elinde bir çiçek;
Gülümsedi bana, sanki bir dilek.
Belki de yeniden başlarız, sevgiyle.
Yeniden tanısak, birbirimizi derinden;
Unutsak o maskeleri, o yalan dünyayı.
Birbirimize tutunsak, düşsek de kalksak;
Paylaşsak acıyı, sevinci, hüznü, umudu.
Belki de o zaman, yeniden doğarız biz;
Yabancı bir tanıdık değil, can oluruz birbirimize.