Ruhum bir göl, derinlerde saklar anıları,
Kaybolmuş yüzler, silinmiş hatıraları.
Bilinçaltı bir sandık, kilitli kapıları,
Arar durur, o eski, saf duyguları,
Umutsuz bir bekleyiş, yorgun yarınları.
Gözlerim bir derya, gizler içimde fırtınalar,
Unutmak mümkün mü, o yaşanan acıları?
Zaman bir nehir, sürükler anıları,
Kimi tatlı bir melodi, kimi yakıcı bir sızı,
Yine de ararım, o kayıp umutları.
Bir çocuk gülüşü gibiydi, saflığın sembolü,
Kirlenmemiş bir dünya, kalbimin en derini.
Şimdi gri bir şehir, yıkılmış hayalleri,
Nerede o eski neşe, o coşkun sevinçleri,
Hatıralar silinir, unutulur her şey gibi,
Sadece bir iz kalır, o saf sevginin.
Belki de unutmak, bir lütuf Tanrı’dan,
Acıları dindiren, bir merhem yaralara.
Yine de özlerim, o masum bakışları,
Kaybolan renkleri, solan umutları,
Unutuşun incisi düşer gözlerimden,
Bir veda busesi gibi, geçmiş zamanlara,
Yeni bir başlangıcın umuduyla.