Sessizce yükselir, toprağa kök salmış dev bir anıt,
Ormanın kalbinde, yılların yorgunluğunu taşır.
Yaprakları dökülmüş, dalları göğe uzanır,
Hatıralarla dolu, bir geçmişin sırdaşıdır.
Kim bilir kaç fırtınaya göğüs germiş,
Kaç güneşi, kaç yağmuru içine çekmiş.
Şimdi yalnız, unutulmuş bir köşede,
Zamanın akışına direnmektedir.
Kuşlar konmaz olmuş, gölgesi azalmış,
Ama hala dimdik ayakta, bir umut ışığı gibi.
Belki bir gün yeniden yeşerecek,
Belki de sonsuza dek böyle kalacak.
Ancak o unutulmuş ağaç tüm bunlara rağmen,
Bir zamanlar yaşananları fısıldar durur,
Ormanın derinliklerinde yankılanan,
Sessiz bir melodi gibidir.