Çehre bir perde, sırra müptela…
Gözler ki ruhun aynasıdır derler,
Ne yalan şey!
Her bakış bir yalan, her tebessüm riya,
Maskeler düşer de asıl suret belirmez.
Ne kadar aşinayız kendimize, sual bu ya?
Aşk bir yalan, sevda yalan, sevgi yalan mı?
Yalan dünya, yalan hayat, yalan insanlık,
Her sözde bir mana ararız, lakin nafile,
Hakikat nerede saklı, bilen var mı?
Kalpler buz tutmuş, erimez asla,
Vicdanlar körelmiş, duymaz feryadı.
Herkes kendi derdinde, umursamaz,
Nedir bu telaş, bu acele, bu feryat?
Dünya bir sahne, bizler figüran.
Boş vaatler, sahte gülüşler,
Yalan dünyanın rengi solmuş.
Hakikat nerede, kim bilir?
Herkes bir surete bürünmüş,
Gerçek kimlikler kaybolmuş.
Arayış bitmez, yol uzun, çetin,
Belki de sırrı çözmek mümkün değil.
Her suretin ardında bir hikaye saklı,
Bazen hüzünlü, bazen de neşeli.
Suretler sergisi, hayatın aynası,
Her bir yüz, bir ayrı dünya gizler.