Sükûtun Hüznü

Bir umut kırıntısıydı beklediğim
Belki bir selam, belki bir tebessüm
Oysa her gün biraz daha küçüldüm
Kendi içimde, kendi gölgemde
Sessiz bir feryattı kalbimdeki
Dile gelmeyen, anlaşılmayan.
Gönlümde biriken hüzün deryası
Ne kadar saklasam, o kadar taştı
Gözlerimden süzülen her damla
Bir pişmanlık, bir veda gibiydi
Alçakgönüllülük bir çaresizlik miydi
Yoksa bir kabulleniş mi hayata
Anlamadım, çözemedim bu sırrı.
Benliğimle yüzleştim artık
Yeniden doğdum küllerimden
Huzurla süzüldüm hayata.