Sükûnet yeminleri ettik,
kavgadan, gürültüden azade.
Sükûnet yeminleri ettik,
şehrin uğultusu, kalabalığın sesi,
geçmişin yankıları hep sustu.
Yalnızlığın dingin sularında yüzdük.
Sükûnet yeminleri ettik,
her kelime tartılarak seçildi,
anlamın derin kuyularında kaybolduk.
Gözler konuştu, eller anlattı,
sözün yükünden kurtulduk.
Sessizliğin diliyle seviştik.
Sükûnet yeminleri ettik,
saatin tik takları bile yavaşladı,
zamanın sonsuz akışına karıştık.
Beklentilerden, kaygılardan uzak,
sadece anı yaşadık.
Huzurun kucağında dinlendik.
Sükûnet mi bu?
Yoksa kaderimiz mi böyle?
Bilemedik…
Sükûnet yeminleri ettik,
fırtınalar dindikten sonra,
gökkuşağı belirdi içimizde.
Sessizliğin gücüne inandık.
Sükûnetle yeniden doğduk.