Bak işte, yaprak düşüyor dalından, bir bir,
Her düşüş bir sızı, bir vedadır sanki.
Güneşin solgun ışığı vurunca yere,
Renkler de kaybolur, bir hüzün kaplar her yeri.
Eskiden yeşildik, hayat doluyduk,
Şimdi sarı, turuncu, kahverengi, cansız birer iz.
Rüzgarın önünde savruluruz çaresiz,
Bir zamanlar göğe yükseldiğimiz dallara yabancı.
Hatıralar canlanır birer birer içimde,
İlkbaharın coşkusu, yazın sıcaklığı, hepsi geçti.
Artık kış geliyor, soğuk ve karanlık,
Yeniden doğuşu beklemek ne kadar da zor.
Belki de bu bir döngüdür, kaçınılmaz bir süreç,
Ama yine de içimde bir burukluk, bir veda busesi.