Ey Dağ, heybetin göğe uzanır,
Yüreğimde yankılanır sessizliğin,
Zamandan bağımsız, mağrur duruşun.
Yamaçlarında saklı nice sır, nice keder,
Rüzgarın fısıltısı, bin yıllık hikayeler taşır,
Her kayada bir anı, her vadide bir düş gizlidir.
Zirven, umutsuz gözlerin aradığı bir nokta,
Lakin ulaşıldıkça artan bir yalnızlık vadeder,
Ey Dağ, bu çelişki beni derinden yaralar.
Neden bu kadar yüksek, neden bu kadar uzak?
Ulaşılmazlığın mı seni değerli kılan,
Yoksa içindeki derin huzur mu?
Ben bir yolcuyum, eteklerinde dolanır dururum,
Zirveye tırmanmak isterim, ruhumu sana bırakmak,
Ama bilirim ki, ulaştığımda, beni bekleyen,
Sonsuz bir boşluk, derin bir melankoli olacak,
Ey Dağ, bu yüzden mi vazgeçerim her seferinde?
Sisli Dorukların Yalnızlığı
Tür:
Bir yanıt yazın