Her suskunlukta yeni bir gölge belirleyeceğim
Bir kaçıştan bir saklanıştan
Umutsuzluğun acı tadından
Unutulmaz bir yalnızlık daha birakacağım ardımda
Belki de yaşanabilecek en derin sükûneti terk edeceğim
Daha odanın ilk köşesinde
Kim anlayabilir ki?
Derdi, tasayı kim anlayabilir?
Gizli gizli affedeceğim onu, bilmeyecek
Ve bu çabayla yorulmuş ruhum
Duvarlara çaresiz bir figür ile
Bir unutuş levhası çizecek, eyvah ki!
Bu da ötekiler gibi kendisini affettiğimi anlamadan
Yaşayıp gidecek
Her sabah yeniden doğacak
Bu bitmeyen döngüde
Sessizce Büyüyen Kabuslar
Tür:
Bir yanıt yazın