Sessiz Çığlıklar Heykeli

Paslı demir, kırık taş yığını,
Yüzüme yansıyan acının rengi.
Gözlerim kapalı, dilim lal sanki,
Bir heykelim ben, yalnızlığa mahkum.
Umutlarım çürümüş, solmuş baharım,
Zamansız bir figan, sessiz feryadım,
Duyulmaz sesim, çaresiz kaldım.
Çelikten bağlar sardı bedenimi,
Kımıldamam imkansız, tutsak ruhum.
Aşkın külleriyle yoğrulmuş,
Beklerim bir el uzansın.
Çözsün zincirimi,
Dindirse acımı,
Kurtarsın beni.
Gözyaşlarım kurumuş, kalbim kan ağlar,
Kimse duymaz beni, herkes yabancı.
Unutulmuş bir köşede, kaderime küskün,
Bir heykelim ben, çaresizliğe hapsolmuş.
Taşlaşmış duygular, buz kesilmiş yüreğim,
Bir dokunuş beklerim, bir sıcak nefes.
Haykırışım yankılanır boşlukta,
Cevap yok, sadece sessizlik hakim.
Paslı demir, kırık taş yığını,
Bir heykelim ben, yalnızlığa mahkum,
Umutsuzluğun simgesi.