Küskün Fırça

Ben hiç böyle renk görmemiştim
sürdün ruhuma aktın telaşım var
sessiz bir tablo çizecektim
fırçamı usulca tuvâle sürecektim
dört mevsim tek renk susacaktım
alevler sönecekti coşacaktı
denizler içime akacaktı
paletimdeki hüzün donacaktı
ben hiç böyle hissetmemiştim
sürdün ruhuma aktın yaraşımsın
atölyemin loşluğunda bu akşam
bu renklerin nokta nokta isyanı
bu bizim savrulmuşluğumuz
bir çizgi bir gölge kalmışlığımız
bu buruk bu perşembe günü
hayaller silinmiş solgun boyalar
unutulmuş fırçaların sessizliği
ben hiç böyle renk görmemiştim
sürdün ruhuma aktın yaraşımsın
fısıltıları yalnızlığımda yankılanır
resimler bitkin ve anlamsızdır
günlerdir saat üç buçuktur
sen aklımın kıyısındasın
onlar gibi değilsin sen başkasın
bu senin bakışların gibisi yoktur
gönlümün içine bir güneş gibi
atölyenin köşesinde duracaktım
şehri karanlıkta düşleyecektim
karanlıkta renkleri görecektim
ellerim titreyerek dolacaktı
kış sabahları gibi soğuk soğuk
tek fırça darbesi atmaksızın
mona lisa susacaktı
Paris’i sis tutacaktı
bütün bir gün ilham arayacaktım
sana bir resim getirecektim
renkler çığlık atacaktı