Yalnızlık sinmiş bu şehrin yüzüne
Her köşe tanıdık, bir yabancı özüne
Bir kahve kokusu, eski bir ezgi yine
Düşlerimde kayıp, anılar dizine
Dünümde saklı, yarınım nerde
Her sabah aynı telaş, aynı maskeler
Yüzlerde sahte gülüşler, gizli kederler
Kaçış yok bu ritüelden, zincirler örerler
Boş bakışlar altında, ruhlar sönerler
Belki bir umut, bir ışık beklerler
Yolunu kaybeden kalpler, nerelere giderler
Gün batımı bir veda, gölgeler uzarken
Yorgun bedenler evlere sığınırken
Hatıralar canlanır, hüzünler birikirken
Yüreğimde bir sızı, hasretim büyürken
Belki bir gün değişir bu kaderim derken
Bir umut belirir, küllerimden doğarken
Yarınlara bir fısıltı, yeniden başlarken
Külrengi Alışkanlıklar
Tür:
Bir yanıt yazın