Ah şu yorgun şehir telaşı,
Nereye baksam bir koşuşturma,
Kendimi bulsam kayboluşta.
Sanki herkes bir şeylerden kaçıyor,
Kimi geçmişinden, kimi geleceğinden,
Ben ise sadece duruyorum burada,
Bir bankta, yaprakların altında.
Gözlerim kapalı, ruhum uzaklarda,
Bir melodi fısıldıyor rüzgar,
Hatırlatıyor unutmak istediklerimi.
Belki de en güzeli susmak,
Kelimeler anlamsızlaşıyor bazen.
Bir bakış her şeyi anlatırken,
Bir tebessüm tüm acıyı silerken,
Neden bunca gürültü, bunca isyan?
Anlamıyorum, anlamayacağım galiba,
Bu kırık vakitlerin sırrını.