Kırık Piksel Hüznü

böyle flu bir perşembe,
belirsiz gri gölgelerde
bir internet kafe tenhalığına
saklanıyorum…
avuç içimde eriyen umudu
yanık bir piksele benzetiyorum…
sanki filmini unuttuğum
bir İskandinav rüyasında
ekran yansımalarını siliyorum yüzümden…
içimde yankılanan sessizlik,
yorgun bir algoritma gibi çöküyor omuzlarıma…
ve ben hangi,
uygulamayı açsam,
hâlâ seni arıyorum!
belki bir bildirim gelir,
belki bir emoji gülümser,
belki de sadece bir hata mesajı belirir
bütün umutlarımı silen…
sanal bir labirentte kaybolmuş,
gerçekliği yitirmiş bir halde…
böyle puslu bir akşamda,
çözünürlüğü düşük anılarla
yalnızlığıma sarılıyorum…
içimde biriken kelimeler,
bozuk bir kod gibi dağılıyor havaya…
ve ben, bu kırık piksel hüznünde,
kayıp bir bağlantı arıyorum…