Ne mümkün aynada aksi görmek, gönül kırık,
Yüzlerde tebessüm, içlerde derin bir yıkım;
Affetmek kolay mı sandın, bunca sızı varken,
Her hatıra bir ok, saplanır durur derinden.
Bir zamanlar sevgiyle bakan gözler şimdi yorgun,
Yalanlar dökülmüş, umutlar solmuş, tükenmiş korun;
Kırık dökük cümleler, havada asılı kalır,
Bir özür bekler gönül, yine de suskunlaşır.
Affetmek bir erdemdir, derler lakin kolay değil,
Unutmak da mümkün değil, geçmiş bir gölge gibi;
Belki de zamanla diner bu acı, bu hüsran,
Belki de bir gün silinir, bu derin yaralar;
Ama şimdilik aynada bir kırgın suret belirir,
Affetmek mi, unutmak mı, bu bir bilmece gibidir.